Jak wprowadzić piłkę pasterską: od pierwszego obwąchania do pierwszego pchnięcia

Dog playing with a red CollieBall herding ball

Większość psów przekonuje się do piłki pasterskiej w jedną lub dwie sesje. Niektóre potrzebują tygodnia. Kilka patrzy na nią, jakby wylądowała z kosmosu, i odchodzi. To, jak idą pierwsze dni, zależy mniej od psa, a bardziej od tego, jak piłka zostanie wprowadzona. Oto sekwencja, która działa, co robić, gdy nie działa, i jak z psa, który gryzie piłkę, zrobić psa, który ją pcha.

Przed pierwszą sesją

Dobierz właściwy rozmiar. To większość roboty. Piłka, na której pies może zacisnąć szczęki, pierwszego dnia staje się gryzakiem; piłka, której nie może podnieść, jest pchana. Zmierz psa w kłębie i skorzystaj z przewodnika po rozmiarach. Jeśli jesteś między rozmiarami, wybierz większy.

Napompuj do pełna, tak jak opisuje instrukcja. Twarda piłka toczy się równo, nie daje nic do chwycenia i chroni pokrowiec. Jeśli pierwsze toczenie wydaje się dla niej za szybkie, zacznij na trawie, zamiast spuszczać powietrze.

Wybierz miejsce. Znajome, ogrodzone i trawiaste: ogród albo spokojny, ogrodzony kąt zwykłego parku. Trawa daje psu przyczepność, a piłce rozsądną prędkość. Pagórki, mokrą trawę i otwarte pola zostaw na później.

Pierwsza sesja, krok po kroku

  1. Pozwól zbadać. Połóż piłkę i odejdź. Niech ją obwącha, obejdzie, zignoruje. Bez nacisku, bez podsuwania. Nagradzaj każde zainteresowanie spokojną pochwałą.
  2. Potocz ją w dal. Gdy pies jest przy niej rozluźniony, potocz piłkę kilka metrów od siebie wesołym tonem, jakby uciekała. Większość psów podąża. Chwal w chwili, gdy dotknie jej nosem lub ciałem.
  3. Pokaż. Jeśli nie wie, co z nią zrobić, delikatnie pchnij piłkę stopami. Wiele psów naśladuje. Wyjątkowo smaczny kąsek położony z boku piłki przyciąga nos i pierwsze pchnięcie wychodzi przypadkiem.
  4. Kończ wcześnie. Pięć do dziesięciu minut w zupełności wystarczy na pierwszą sesję. Zakończ, gdy pies jest jeszcze zainteresowany, a nie gdy już stracił zainteresowanie. Właśnie to sprawia, że chce następnej.

Jeśli się waha

Niektóre psy, zwłaszcza nieufne wobec dużych nieznanych przedmiotów, potrzebują wersji powolnej. Usiądź na ziemi obok piłki i pozwól psu podejść na własnych warunkach. Przez kilka dni smakołyki obok nieruchomej piłki, potem ruch. Jeśli po kilku krótkich sesjach wciąż nie ma zainteresowania, spróbuj w innym miejscu, gdzie pies jest bardziej ciekawy i pewny siebie. Jeśli silnie reaguje na wszystko, co duże i nowe, zacznij od trenera, a nie od piłki.

Jeśli gryzie zamiast pchać

To najczęstsze pytanie, jakie dostajemy, i prawie zawsze ma jedną z trzech odpowiedzi.

  • Piłka jest za mała. Jeśli pies może ją chwycić i nosić, żaden trening go nie powstrzyma. Wybierz większy rozmiar.
  • Piłka jest za słabo napompowana. Miękka piłka się zagina i daje coś do chwycenia. Napompuj do pełna.
  • Pies jest nadmiernie pobudzony. Za długie sesje przechylają psa pracującego z pchania w szał. Skróć je i kończ, gdy pies jest jeszcze opanowany.

Przy właściwym rozmiarze i ciśnieniu pies nie jest w stanie chwycić pokrowca w pozycji do gryzienia i trzymania i musi używać nosa oraz barków. Ślady zębów na pokrowcu w fazie nauki są normalne; pokrowiec jest do tego zrobiony, a nasz artykuł o tym, co się dzieje, gdy piłka pasterska zostanie przebita, wyjaśnia, co wytrzyma, a czego nie.

Od zabawy do komend

Gdy pies pcha już sam, dodaj słowa do tego, co już robi. Na początek wystarczą trzy:

  1. "Pchaj". Powiedz to, gdy pcha, wskaż piłkę, pochwal. Po kilku sesjach czekaj z nagrodą na celowe, dłuższe pchnięcie.
  2. "Lewo" i "prawo". Stań po jednej stronie piłki i zachęć psa do pchania jej na drugą. Wypowiedz komendę, gdy rusza we właściwą stronę. Ćwicz oba kierunki.
  3. "Stop". Powiedz spokojnie, stań przed psem, żeby zablokować drogę do piłki, i nagródź pauzę. To hamulec i najbardziej przydatna rzecz, jakiej kiedykolwiek nauczysz psa, który kocha piłkę.

Stąd zabawa może rosnąć w każdym kierunku: pachołki do omijania, niskie pudło albo makaron do pływania do przekroczenia, bramka na każdym końcu ogrodu. Jeśli psu podoba się wersja ustrukturyzowana, Treibball to sport zbudowany dokładnie wokół tego.

Czytanie psa

Rasy pasterskie same się nie zatrzymują. Uważaj na ciężkie dyszenie, chodzenie w tę i z powrotem, ziewanie albo odchodzenie od piłki; to znaki, że pies ma dość albo zaczyna się stresować, i sesja powinna się skończyć albo złagodnieć. Regularne przerwy i woda między rundami zapobiegają większości problemów. Dwie do trzech sesji w tygodniu to dobry rytm dla większości psów, więcej dla młodych ras użytkowych, które mają na to energię.

Nie każdy pies jest kandydatem. Rasy o płaskich pyskach z trudnościami w oddychaniu i psy, których po prostu nie interesują ruchome przedmioty, lepiej obsłuży coś innego. Nasz artykuł o tym, czy piłka pasterska jest warta swojej ceny, uczciwie mówi, komu pasuje.

Wersja krótka

Właściwy rozmiar, pełne napompowanie, znajoma trawa, potocz w dal, pochwal pierwsze dotknięcie, kończ po dziesięciu minutach. Większy rozmiar, jeśli chwyta, więcej powietrza, jeśli ściska, krócej, jeśli traci głowę. Potem dodaj "pchaj", "lewo", "prawo" i "stop". Wszystkie cztery rozmiary są w sklepie, a piłka wewnętrzna jest dostępna osobno.