Czy piłkę pasterską można przebić? Co się dzieje i co zrobić

Close-up of the CollieBall inner ball needle valve

To pierwsze pytanie, jakie większość ludzi zadaje przed zakupem, i to, na które wolimy odpowiedzieć porządnie zamiast sloganem: czy piłkę pasterską można przebić? Tak. Każdą dmuchaną piłkę można. Użyteczne pytania brzmią: jak często, co to powoduje, co dzieje się potem i ile cię to kosztuje, kiedy już się stanie.

Żadna piłka nie jest niezniszczalna, nasza też nie

Piszemy to na każdej stronie, bo to prawda. Dmuchana piłka w tkaninowym pokrowcu jest odporna na gryzienie z konstrukcji, a nie gryzieniodporna z obietnicy. Daj zdeterminowanemu psu dość czasu bez nadzoru i zły rozmiar, a większość rzeczy przegra. To, co możemy zrobić, to zbudować piłkę tak, żeby część najbardziej narażona na zużycie była najtańsza i najłatwiejsza do wymiany, a część droga wytrzymywała obciążenie, do którego została zrobiona.

Jak piłka jest zbudowana, żeby wytrzymać zęby

CollieBall to dwie części. Nadmuchiwana piłka wewnętrzna trzyma powietrze. Na nią idzie pokrowiec z tkaniny balistycznej: splot ripstop, podwójne szycie, zamykany podwójnym zamkiem wszytym w pokrowiec i schowanym, więc nie ma żadnego uchwytu, przy którym pies mógłby pracować. Pokrowiec to to, co spotyka zęby, pazury, żwir i słupki ogrodzenia. Piłka wewnętrzna siedzi w środku i, przy właściwym rozmiarze, nie jest tym, co pies łapie. Nasza strona o tym, jak zbudowana jest oryginalna piłka pasterska, omawia każdą część.

Ślady zębów na pokrowcu po sesji z psem z linii użytkowej są normalne. Nie są oznaką, że piłka się zużywa. Pokrowiec robi dokładnie to, do czego jest.

Gdzie piłka pasterska naprawdę się zużywa

W praktyce piłka wymaga uwagi w jednym z dwóch miejsc, a pokrowiec rzadko jest pierwszym.

Piłka wewnętrzna traci powietrze. To zwykły przypadek. Przez miesiące codziennego pchania każda dmuchana piłka traci trochę powietrza przez zawór i materiał. To normalne użytkowanie, nie wada, a ręczna pompka załatwia sprawę w minutę. Jeśli piłka wewnętrzna w ogóle przestaje trzymać powietrze, to ona jest częścią do wymiany.

Pies ją chwyta. To przypadek, który robi prawdziwe szkody, i prawie zawsze sprowadza się do rozmiaru. Piłka, która mieści się w szczękach, zamienia sesję prowadzenia w zawody w gryzieniu, i żaden pokrowiec długo tego nie wytrzyma. Piłkę, na której pies nie może zamknąć pyska, się pcha, a nie gryzie. Rozmiar to największa dźwignia trwałości, ważniejsza niż tkanina, zamek czy piłka wewnętrzna.

Co się dzieje, gdy piłkę wewnętrzną trzeba wymienić

Przy piłce z pojedynczej powłoki przebicie to koniec. Przy piłce z pokrowcem to naprawa. Spuść resztę powietrza, otwórz zamek, wyjmij starą piłkę wewnętrzną, włóż nową, napompuj, zamknij zamek. Piłka wewnętrzna jest sprzedawana osobno, a pokrowiec pracuje dalej. W ciągu życia piłki używanej codziennie spodziewaj się wymiany wewnętrznej raz lub dwa. Tak właśnie ma działać ten projekt.

Porównaj to z piłką gimnastyczną, gdzie jeden ząb przez PVC oznacza, że całość ląduje w koszu. Nasz artykuł o tym, czy piłka gimnastyczna może zastąpić pasterską, omawia ten kompromis szczegółowo.

Dlaczego rozmiar decyduje prawie o wszystkim

Zasada jest prosta: piłka musi być za duża, żeby ją podnieść. Zmierz psa w kłębie i skorzystaj z przewodnika po rozmiarach: 45 cm dla psów do 37 cm, 55 cm dla 38 do 50 cm, 75 cm dla 51 do 62 cm i 95 cm od 63 cm wzwyż. Dwa niuanse mają znaczenie dla ryzyka przebicia.

Po pierwsze, pies, który bawi się ostro, powinien wybrać rozmiar wyżej w swoim przedziale. Szerokość szczęk liczy się bardziej niż masa ciała. Szczupły malinois ma szerszy pysk niż cięższy aussie o podobnym wzroście, dlatego duże rasy użytkowe należą do piłki 95 cm, jak wyjaśnia nasz artykuł o dużych rasach. Po drugie, za mała piłka nie tylko krótko żyje, ale jest zagrożeniem: kawałki rozerwanej piłki można połknąć. Właściwy rozmiar rozwiązuje oba problemy naraz.

Jak wprowadzić piłkę, żeby wytrzymała

Pierwszy tydzień ustawia schemat. Kilka nawyków właścicieli, którzy wyciągają z piłki lata:

  • Napompuj piłkę do pełna od pierwszego dnia, tak jak opisuje instrukcja. Twarda piłka toczy się równo i chroni pokrowiec; miękka piłka się zagina i daje zębom coś do chwycenia.
  • Zacznij na trawie, nie na płytkach czy betonie. Potocz piłkę kilka metrów zamiast ją rzucać.
  • Pierwsze sesje ogranicz do około piętnastu minut i kończ, gdy pies jeszcze pracuje, a nie gdy jest wyczerpany i sfrustrowany.
  • Nadzoruj, zwłaszcza gdy pies bawi się ostro. Nawet najlepiej zaprojektowana zabawka zużywa się z czasem.
  • Sprawdzaj co jakiś czas pokrowiec i piłkę wewnętrzną: przecięcia albo miejsca, gdzie materiał słabnie. Wymień wewnętrzną, zanim się zużyje.

Zabawy w wodzie i na śliskich nawierzchniach lepiej unikać, a w upalne dni długa sesja w pełnym słońcu jest ciężka dla psa, niezależnie od piłki.

Więc, czy przetrwa twojego psa?

Jeśli rozmiar jest właściwy, a sesje nadzorowane, pokrowiec przyjmuje zęby, a piłka wewnętrzna trzyma powietrze, a gdy wewnętrzna w końcu się zużyje, wymieniasz jedną tanią część. Jeśli rozmiar jest zły, nie uratuje jej żadna tkanina na świecie, i wolimy powiedzieć ci to teraz niż po pierwszym pogryzionym szwie. Zacznij od przewodnika po rozmiarach, przeczytaj, czy piłka pasterska jest warta swojej ceny, jeśli wciąż się zastanawiasz, a gdy będziesz gotowy, wszystkie cztery rozmiary są w sklepie, a piłka wewnętrzna dostępna osobno.