Poszukaj piłki pasterskiej w Niemczech, Austrii czy Holandii, a pierwsze, co znajdziesz, to piłka gimnastyczna. Piłka 65 cm kosztuje 10 do 20 euro, przyjdzie jutro, a mnóstwo grup Treibballu trenuje właśnie na takiej. Pytanie jest więc uczciwe: po co płacić za piłkę pasterską, skoro piłka gimnastyczna robi to samo?
Czasem robi. Oto gdzie przebiega granica.
Do czego zaprojektowano piłkę gimnastyczną
Piłka gimnastyczna to pojedyncza powłoka z PVC, zwykle o grubości 0,5 do 1 mm, zrobiona tak, żeby mógł na niej usiąść człowiek. Materiał musi być gładki, rozciągliwy i tani. Nic w tym projekcie nie przewiduje psa. Korek zaworu jest na równi z powierzchnią, szwy są zgrzewane, a nie szyte, i całość ma żyć w domu, na czystej podłodze.
Wystaw ją do ogrodu z psem, a dość szybko stanie się trzy rzeczy. Pazury rysują powierzchnię przy każdym pchnięciu. Korek zostaje znaleziony i obgryziony. I w którymś momencie kieł trafia na fałdę w PVC. Gdy powłoka jest przecięta, piłka jest skończona. Nie ma drugiej warstwy i nie ma czego naprawiać.
Kiedy piłka gimnastyczna wystarczy
Wolimy powiedzieć to wprost, niż udawać. Piłka gimnastyczna to rozsądny wybór, jeśli:
- Twój pies pcha nosem i klatką i nie gryzie. Niektóre psy, zwłaszcza trenowane do Treibballu, uczą się prowadzić piłkę, nigdy nie używając zębów.
- Chcesz najpierw sprawdzić, czy pies w ogóle się zainteresuje, zanim wydasz więcej. Dziesięć euro, żeby się przekonać, to rozsądek.
- Zabawa jest zawsze na miękkiej trawie, zawsze pod nadzorem i krótka.
- Twój pies jest mały lub starszy i piłka to raczej powolna zabawka niż cel.
Jeśli to opisuje twojego psa, kup piłkę gimnastyczną. Jeśli wytrzyma, to wytrzyma.
Kiedy to złe narzędzie
Obraz zmienia się przy owczarku niemieckim, malinois, rottweilerze albo każdym border collie czy aussie z prawdziwym popędem. Te psy nie pchają grzecznie. Łapią, przyciskają, zagryzają i próbują odnieść. To instynkt działający tak, jak powinien, i dokładnie ten instynkt, którego piłka gimnastyczna nie wytrzyma.
Właściciele za każdym razem opisują tę samą sekwencję. Pierwsza sesja jest cudowna. W drugiej pies wbija ząb. Piłka syczy, zapada się, a pies albo traci zainteresowanie, albo zaczyna szarpać resztki. Resztki znaczą więcej, niż się wydaje: paski PVC łatwo połknąć, a pęknięta piłka z psem wciąż na niej to nie jest czyste zakończenie spaceru. Potem zamawiasz kolejną i cykl zaczyna się od nowa. Jeden właściciel napisał nam, że zużył pięć piłek w jedno lato. Ten list jest powodem, dla którego istnieje ta strona.
Drugą częstą drogą ucieczki jest piłka z twardego plastiku. Przetrwa zęby, ale jest nieprzyjemna dla nosa, a pies nie ma czego chwycić, więc wiele psów po prostu przestaje ją pchać po tygodniu. Trwałość, z której pies nie chce korzystać, na niewiele się zdaje.
Co piłka pasterska robi inaczej
Piłka pasterska rozdziela te dwa zadania. Nadmuchiwana piłka wewnętrzna daje sprężystość, więc powierzchnia jest na tyle miękka, żeby pchać ją nosem. Pokrowiec z tkaniny balistycznej na wierzchu przyjmuje zęby, pazury, żwir i słupki ogrodzenia. Pokrowiec jest obgryzany, rysowany i ciągany po błocie. Piłka wewnętrzna pod spodem zwykle niewiele z tego odczuwa.
Nie nazwiemy żadnej piłki niezniszczalną, bo żadna taka nie jest. Silny pies z wystarczającą ilością czasu bez nadzoru uszkodzi prawie wszystko. Różnica polega na tym, co dzieje się potem. Piłka wewnętrzna jest sprzedawana osobno, więc jeśli kiedyś straci powietrze, wymieniasz tanią część i zachowujesz pokrowiec. Przy piłce gimnastycznej kupujesz całość od nowa. Nasza strona o tym, jak zbudowana jest piłka, szczegółowo omawia obie warstwy.
Problem rozmiaru, o którym nikt nie mówi
Piłki gimnastyczne są w rozmiarach 55, 65 i 75 cm, bo to rozmiary dopasowane do ludzkich nóg. Piłki pasterskie dobiera się do psa. Zasada jest prosta: piłka musi być za duża, żeby ją podnieść. Piłka gimnastyczna 65 cm pasuje dla beagle'a i mniej więcej dla border collie, ale owczarek niemiecki czy malinois zdoła zacisnąć na niej szczęki, a w chwili, gdy pies może chwycić piłkę, zabawa w prowadzenie zamienia się w przeciąganie. Dlatego duże rasy użytkowe potrzebują 95 cm, rozmiaru, którego żadna piłka gimnastyczna nie oferuje. Przewodnik po rozmiarach dopasowuje wysokość w kłębie do rozmiaru piłki, a nasz artykuł o piłce 95 cm wyjaśnia, dlaczego duże psy potrzebują dużej piłki.
Treibball: gdzie piłka gimnastyczna nadal ma swoje miejsce
Jeśli trenujesz Treibball w klubie, będziesz używać piłek gimnastycznych, bo takich używa ten sport, a przepisy zostawiają wybór piłki otwarty. Do ćwiczeń na płaskim placu z psem, który już wie, że nie wolno gryźć, to działa. Wielu właścicieli trenujących Treibball ma tanią piłkę gimnastyczną na wieczory treningowe i piłkę pasterską z pokrowcem na całą resztę: ogród, spacer, długie weekendowe popołudnie, kiedy pies musi spalić energię bez przewodnika kierującego każdym pchnięciem. Piłka pasterska to ta, która może zostać w ogrodzie.
Rachunek
Piłka gimnastyczna kosztuje około 15 euro. Jeśli twój pies zużywa jedną co kilka tygodni, koszt w skali roku nie jest mały, a każda martwa piłka ląduje w koszu. Piłka pasterska kosztuje na początku więcej, przez pokrowiec i wymienną piłkę wewnętrzną. Przy psie, który gryzie, rachunek wyrównuje się sam w ciągu kilku miesięcy. Przy psie, który tylko pcha nosem, nie wyrówna się nigdy, i w takim razie szczerze wolimy, żebyś został przy piłce gimnastycznej.
Jak zdecydować
Zadaj jedno pytanie: czy twój pies używa zębów na piłce? Jeśli nie, zacznij tanio. Jeśli tak, albo jeśli masz już za sobą cykl kup, pęknie, kup znowu, przejdź od razu do piłki z pokrowcem i najpierw ustal rozmiar. Przewodnik po rozmiarach zajmuje minutę, nasz tekst o tym, czy piłka pasterska jest warta swojej ceny, omawia resztę kompromisów, a co działa, a co się zużywa przygląda się alternatywom, jeśli piłka w ogóle nie jest odpowiedzią. Wszystkie cztery rozmiary są w sklepie, a piłka wewnętrzna jest dostępna osobno.