Jak dać psu pracę: ćwiczenia umysłowe, które naprawdę go uspokajają

Labrador working a yellow CollieBall herding ball

"Ona potrzebuje pracy." Każdy właściciel rasy użytkowej to słyszał, zwykle od kogoś, kto potem odchodzi, nie mówiąc jakiej. Ten artykuł to część, którą pominęli: czym naprawdę jest praca dla psa, pięć rodzajów, które działają w zwykłym domu, jak wybrać jedną pod okablowanie twojego psa i jak ją prowadzić, żeby go uspokajała, a nie nakręcała.

Co liczy się jako praca

Praca to nie spacer. Spacer spala kalorie. Praca spala intencję. To zadanie, które pies zaczyna, przepracowuje i kończy, a trzy rzeczy czynią z tego pracę:

  • Pies dąży do czegoś, a nie tylko się porusza.
  • Jest koniec, moment, w którym zadanie jest wykonane i pies o tym wie.
  • Powtarza się, więc pies może być w tym coraz lepszy.

Prawdziwa praca umysłowa ma te same trzy części widziane od środka: pies coś odczytuje, wybiera odpowiedź i dostaje informację zwrotną o wyborze. Praca węchowa, obrona i pasterstwo spełniają to wszystkie. I, jak się okazuje, duża piłka, która porusza się, gdy ją pchnąć, też, bez trenera, placu ani stada.

Dlaczego więcej biegania tego nie załatwia

Zmęczenie fizyczne i umysłowe to nie ten sam zbiornik. Rasy użytkowe selekcjonowano do rozwiązywania problemów pod obciążeniem, nie do nabijania kilometrów. Bieganie i aport to zamknięte pętle bez żadnej decyzji w środku, a powtarzalny aport wielu psów pracujących nakręca, zamiast je uspokajać. Popęd, który nie został wydany na problem, przekierowuje się w zwykłe miejsca: szczekanie, bieganie wzdłuż płotu, gryzienie listwy przypodłogowej. Właściciele, którzy zamieniają dwadzieścia minut biegu po prostej na dwadzieścia minut rozwiązywania problemów, zwykle mówią o spokojniejszym psie wieczorem. Nie chodzi o to, że ruch nie ma znaczenia; po prostu nie robi tej konkretnej rzeczy.

Pięć prac, które mieszczą się w zwykłym tygodniu

  1. Sesje pchania z piłką pasterską. Najprostsza praca dla rasy pasterskiej lub użytkowej. Piłka jest za duża, żeby ją podnieść, więc pies musi ją pchać, gonić i kierować, a każde pchnięcie zmienia problem. Około piętnastu minut, na trawie, raz lub dwa razy dziennie. Nasz przewodnik wprowadzający opisuje pierwszy tydzień.
  2. Serie węchowe, w domu. Schowaj smakołyk albo pachnący przedmiot, wyślij psa na poszukiwanie, nagródź znalezienie, zacznij od nowa. Serie po pięć znalezień. Działa w mieszkaniu, w deszczu i u psów, których piłka nie interesuje.
  3. Ustrukturyzowany aport. Żadnego swobodnego rzucania. Pies czeka, zostaje zwolniony, przynosi, oddaje, znowu czeka. Dziesięć powtórzeń to sesja. Czekanie jest pracą; rzut jest nagrodą.
  4. Łańcuchy sztuczek. Cztery zachowania w stałej kolejności, na jedną komendę: siad, obrót, waruj, touch. Pies musi zapamiętać sekwencję, co jest trudniejsze niż jakakolwiek pojedyncza sztuczka.
  5. Sport. Treibball, zaprzęgi, próby węchowe. Dla psa, któremu ogród zrobił się za mały. Nasz przewodnik po Treibballu to oczywisty następny krok dla psa z popędem do piłki.

Wybieraj pod okablowanie, nie pod modę

Rasy pasterskie, collie, aussie, owczarki, malinois, najlepiej odpowiadają na pracę z gonieniem i pchaniem; piłka jest niemal dla nich zbudowana. Psy gończe chcą pracy nosem, nie toczącego się przedmiotu. Terierom pasują zadania z kopaniem i szarpaniem. Rasy stróżujące często wolą obchód posesji. Wiele psów niepasterskich, które gonią z intencją, w tym labradory i rasy typu bull, też bierze się za pchanie; zwykłe wyjątki to psy gończe i rasy o płaskich pyskach. Nasz artykuł o tym, co piłka pasterska zmienia u psa pracującego, wyjaśnia, dlaczego pchanie tak pasuje niektórym psom, a czy piłka pasterska jest warta swojej ceny uczciwie mówi, komu nie pasuje.

Jak to prowadzić

Piętnaście do trzydziestu minut skupionej pracy dziennie, podzielonych na dwie sesje, pasuje większości psów. Szczenięta i seniorzy potrzebują mniej; młody malinois w szczytowej formie może chcieć trzeciej. Struktura liczy się bardziej niż długość. Zacznij od małego i kończ wcześnie, gdy pies jeszcze chce więcej. Test fiksacji jest prosty: jeśli pies nie odpuszcza, gdy podnosisz piłkę, sesja trwała za długo. Daj każdej nowej rutynie dwa tygodnie regularnych sesji, zanim ją ocenisz, a jeśli do tego czasu nic się nie zmieniło, zmień pracę na inną, zamiast robić więcej tej samej.

Traktuj pracę jako jedną z dwóch lub trzech rzeczy w rutynie, a nie całą rutynę. Praca umysłowa nie zastępuje ruchu i odwrotnie też. Przydatny efekt uboczny piłki: pchanie dużego przedmiotu to praca oporowa o niskim obciążeniu, odpowiednia dla psów, które nie powinny ostro hamować i skakać.

Właściwy rozmiar

Żeby piłka była problemem, a nie gryzakiem, musi być powyżej linii chwytu. Test: jeśli róg piłki mieści się za kłami, jest za mała. Skorzystaj z przewodnika po rozmiarach, a jeśli to pies użytkowy między dwoma rozmiarami, wybierz większy, bo szczęki psów pracujących otwierają się szerzej, niż sugeruje waga.

Kiedy to nie jest problem z pracą

Niszczycielskie gryzienie zwykle oznacza niewydany popęd, ale nie zawsze. Jeśli zachowanie zaczęło się nagle, albo towarzyszą mu inne zmiany, albo zdarza się tylko, gdy pies zostaje sam, może to być lęk, ból, problem medyczny albo stres separacyjny, a to wymaga najpierw weterynarza lub wykwalifikowanego behawiorysty. Wzbogacanie uzupełnia taką opiekę; nie zastępuje jej.

Jeśli to problem z pracą, rozwiązanie jest tanie i zaczyna się jutro: wybierz pracę pasującą do okablowania psa, rób ją piętnaście minut, kończ wcześnie i powtórz następnego dnia. Wszystkie cztery rozmiary piłek są w sklepie.