Właściwa piłka pasterska dla owczarka belgijskiego malinois

Belgian Malinois with a large red CollieBall herding ball

Owczarek belgijski malinois nie męczy się tak, jak męczą się inne psy. Rasa powstała w Belgii pod koniec XIX wieku do pasterstwa, a potem do pracy w policji, a linie użytkowe, które dziś wypełniają place KNPV, belgijskiego Ringu i IGP, były selekcjonowane przede wszystkim pod jedno: szybko dopaść, chwycić, trzymać. W domu to samo okablowanie trafia na kosz zabawek i opróżnia go w tydzień. Dlatego pytanie właścicieli malinois rzadko brzmi "czy polubi piłkę pasterską", a prawie zawsze "która ją przetrwa".

Krótka odpowiedź

Dla malinois z linii użytkowej, i dla większości dorosłych malinois z obu linii, piłka 95 cm to właściwy rozmiar. Nie największa opcja, tylko ta właściwa. Wszystko poniżej prędzej czy później zamienia się w ćwiczenie z gryzienia.

Dlaczego rozmiar liczy się u malinois bardziej niż u jakiejkolwiek innej rasy

Piłka pasterska działa, bo pies nie może objąć jej pyskiem. Musi pchać nosem i klatką, a to pchanie zaspokaja instynkt pościgu, nigdy nie zamieniając się w chwyt. U większości ras standardowe przedziały rozmiarów trafiają w to na podstawie samej wysokości w kłębie.

Malinois łamie ten schemat. Jest szczupła, często lżejsza od owczarka niemieckiego tej samej wysokości, ale ma szeroki pysk, a jej chwyt to efekt pokoleń pracy na rękawie. Dobór rozmiaru po wadze stawia 25-kilogramową sukę na piłce 75 cm i na papierze to pasuje. W ogrodzie nie. Malinois w pełnym popędzie znajduje chwyt na piłce 75 cm, a gdy ma chwyt, sesja zamienia się w gryzienie i trzymanie, czyli dokładnie to zachowanie, które piłka miała zastąpić. Nasz artykuł o dużych rasach tłumaczy tę samą logikę dla owczarków i rottweilerów; u malinois po prostu liczy się bardziej.

Piłka 75 cm to rozsądny wybór tylko dla najmniejszych suk z linii wystawowej, wyraźnie poniżej 25 kg i bez treningu obrony. 45 cm i 55 cm to w ogóle nie są rozmiary dla malinois.

Z czego zrobiona jest piłka i dlaczego to tu ważne

CollieBall to pokrowiec z tkaniny balistycznej z podwójnym zamkiem na osobnej nadmuchiwanej piłce wewnętrznej. Pokrowiec rozkłada siłę pchnięcia albo próby ugryzienia na całą powierzchnię, zamiast pozwolić pojedynczemu zębowi przeciąć materiał, co jest słabym punktem każdej piłki z pojedynczej powłoki. Piłka wewnętrzna jest sprzedawana osobno, więc jeśli kiedyś się uszkodzi, wymieniasz tę część zamiast kupować nową piłkę. Nie nazywamy żadnej zabawki niezniszczalną, a malinois sprawdzi to zdanie mocniej niż większość psów. Co możemy powiedzieć: przy właściwym rozmiarze malinois nie jest w stanie chwycić pokrowca w pozycji do gryzienia i trzymania, a pokrowiec jest zrobiony dla psów, które próbują. Nasza strona o tym, co się dzieje, gdy piłka pasterska zostanie przebita, uczciwie omawia przypadki awarii.

Jak malinois naprawdę się nią bawi

Piłka toczy się łukami, tak jak toczy się coś, co ucieka, i to wystarczy. Większość malinois łapie temat w ciągu pierwszej minuty od pierwszego potoczenia i odgrywa całą sekwencję łowiecką: pościg, odcięcie, zaganianie, zwrot, bez udziału przewodnika. W przeciwieństwie do aportu zabawa nie kończy się, gdy przestajesz rzucać. Malinois będzie sama pracować z piłką 95 cm w ogrodzie, a dla wielu właścicieli to właśnie jest sedno.

Właściciele mówią nam w kółko to samo: mniej patrolowania ogrodzenia, mniej szczekania w oknie, spokojniejszy pies, gdy przychodzą goście. Chcemy to jasno powiedzieć: to rozpoznawanie wzorców z notatek klientów, a nie twierdzenie kliniczne. Uczciwa wersja brzmi: pies, który spędził dwadzieścia pięć minut na zaganianiu piłki z pełną prędkością, ma gdzie włożyć energię, która inaczej idzie w ogrodzenie.

Wprowadzanie piłki

  1. Zacznij w ogrodzonym ogrodzie albo na podwórku, nie w otwartym parku. Piłka to cel pościgu, a malinois pogoni za nią poza zasięg wzroku.
  2. Połóż piłkę nieruchomo i odejdź. Pozwól jej podejść na własnych warunkach.
  3. Gdy ją obwącha albo dotknie, delikatnie pchnij piłkę stopą. Zwykle to całe zaproszenie, jakiego potrzeba.
  4. Pierwszą sesję ogranicz do około dziesięciu minut i zakończ, gdy jest jeszcze zaangażowana.
  5. Do trzeciej lub czwartej sesji większość malinois pracuje z pełną prędkością. Od tej pory dwadzieścia do dwudziestu pięciu minut to dobra sesja.

Jeśli chwyta piłkę i ją nosi, piłka jest za mała albo za słabo napompowana. Wybierz większy rozmiar albo napompuj do pełna. Pompuj do pełna za każdym razem; miękka piłka to piłka z chwytem.

Szczenięta

Malinois jest w pełni wyrośnięty dopiero w wieku około czternastu do osiemnastu miesięcy. Poniżej dwunastu miesięcy płytki wzrostowe są jeszcze otwarte, a pies, który uderza w piłkę z pełną prędkością, gwałtownie hamuje i skacze, to nie to, czego te stawy potrzebują. Wczesne oswajanie jest w porządku i przydatne: pod nadzorem, toczenie o niskiej intensywności na trawie, bez ostrych hamowań, bez skoków. Sesje z pełną prędkością zostaw dla dorosłego psa.

Poza ogrodem

Jeśli twój malinois polubi piłkę, Treibball nada zabawie strukturę: kierowane zaganianie, komendy na dystans, bramka. Nasz przewodnik po Treibballu opisuje pierwsze tygodnie. Dla ogólnego spojrzenia na to, czy piłka to w ogóle właściwe narzędzie, czy piłka pasterska jest warta swojej ceny przedstawia kompromisy. Gdy będziesz gotowy, piłka 95 cm jest w sklepie, a piłka wewnętrzna dostępna osobno.