Zacznijmy od tego, czym ten artykuł nie jest. Nie jest rozwiązaniem reaktywności. Żadna zabawa nie leczy psa, który rzuca się na rowery albo traci głowę przy płocie, i nic tutaj nie zastępuje pracy na progu, kontrwarunkowania ani planu behawioralnego z trenerem, który widział psa. Zabawy mogą zmienić to, gdzie idzie energia, tak żeby sesje treningowe stały się możliwe. To skromniejsza obietnica i właśnie tę możemy dotrzymać.
Reaktywność to nie nuda
Powszechna rada brzmi: "zmęcz go". Rzadko działa, a często pogarsza sprawę. Reaktywność i ruch jadą osobnymi torami. Pobudzenie narasta, nie ma gdzie pójść i ląduje na najbliższym dostępnym celu: listonoszu, przechodzącym psie, osobie idącej za płotem. Pies zajeżdżony do wyczerpania nie wraca spokojniejszy. Zmęczenie raczej obniża próg, niż go podnosi, a zmęczony pies reaktywny jest często psem bardziej kruchym.
Pomaga danie pobudzeniu ograniczonego miejsca, gdzie może wylądować, z początkiem i końcem, które kontrolujesz ty. Pies ćwiczy bycie na wysokich obrotach i zatrzymywanie się, raz za razem, na twój sygnał. To właśnie ta umiejętność przenosi się na spacer.
Co czyni zabawę użyteczną dla psa reaktywnego
Trzy rzeczy. Zabawa ma stały kształt, więc pies uczy się sekwencji i staje się ona przewidywalna. Przedmiot pochłania popęd, nie nagradzając ugryzienia: piszczący pluszak nagradza etap zabijania i za wcześnie zamyka pętlę, flirt pole ćwiczy chwyt i rozgrzewa. I zabawa ma osiągalny koniec, który nie jest posiadaniem. Aport kończy się piłką w pysku. Praca na pchanie nigdy nie zamyka się posiadaniem i dlatego duża piłka, której pies nie może podnieść, jest w centrum tego, co następuje.
Pięć zabaw, w kolejności, jak często je polecamy
- Sesje pchania z piłką pasterską. Potocz piłkę kilka metrów i pozwól psu prowadzić ją klatką i barkiem. Ty dajesz start, ty dajesz stop. Pierwsze sesje poniżej pięciu minut przez pierwsze dwa tygodnie; później około piętnastu. Kończ, gdy pies jeszcze chce więcej, na twój sygnał, nie gdy jest wyczerpany. Nasz artykuł o tym, jak wprowadzić piłkę pasterską, opisuje pierwsze dni.
- Spacery węchowe ze zmianami komend. Powolna trasa na długiej lince, nudny teren i mała zmiana komendy co kilka minut: siad, zmiana kierunku, imię. Niskie pobudzenie, a pies ciągle sprawdza, co u ciebie.
- Rozsypywanie jedzenia po bodźcu. Gdy pies zauważy bodziec i zostanie poniżej progu, rzuć garść karmy na trawę. Nie używaj tego, żeby wyciągać psa z trwającej reakcji; to tylko opłaca reakcję.
- Ustrukturyzowany aport z przerwami na samokontrolę. Pies trzyma pozycję, aż zostanie zwolniony przy każdym rzucie. Jeśli zerwie, piłka się nie rusza. Dziesięć powtórzeń to pełna sesja.
- Flirt pole prowadzony przez przewodnika, ostrożnie. Dwie minuty pracy, trzydzieści sekund przerwy, przynęta nisko i oddalająca się od psa, i komenda waruj w środku pościgu, żeby zbudować stop. Ten rozgrzewa; w zły dzień go pomiń.
Dlaczego akurat piłka
Piłka pasterska daje psu reaktywnemu pracę zamiast bodźca, na którym mógłby się zafiksować. Pies goni, uderza, zmienia kierunek, a sekwencja resetuje się bez ugryzienia. Ty ustalasz dystans: daleko od bramy w zły dzień, bliżej w dobry. Właściciele mówią nam, że ich psy szybciej się potem uspokajają niż po flirt pole, co pasuje do mechanizmu: popęd został wydany na coś, co nigdy nie oddało.
Dwa szczegóły liczą się u psa reaktywnego bardziej niż u innych. Na granicach przedziałów rozmiarów wybieraj większy, bo pobudzenie sprawia, że psy chętniej chwytają, a piłka mieszcząca się w szczękach zamienia się z pracy w cel do gryzienia. I wybierz tkaninowy pokrowiec zamiast twardego plastiku: twarda piłka jest głośna, a głośno pobudza wrażliwego psa, a gdy taka pęka pod sfrustrowanym psem, sam dźwięk może go podkręcić. Nasz tekst o tym, co piłka pasterska zmienia u psa pracującego, dokładniej wyjaśnia mechanizm pchania zamiast gryzienia.
Gdzie i kiedy
Najspokojniejsza pora dnia, najnudniejszy kawałek trawy, jaki znajdziesz. Z dala od innych psów i z dala od ogrodzeń z ruchem pieszych po drugiej stronie. Ogród albo spokojne ogrodzone pole są idealne. W domu to złe miejsce na piłkę: na korytarzu robi się z tego flipper o ściany. Pracę w domu zostaw zabawom węchowym i rozsypywaniu jedzenia.
Co idzie nie tak
Trzymaj całkowity czas ustrukturyzowanej pracy krótko; wiele psów reaktywnych najlepiej radzi sobie przy mniej niż trzydziestu minutach dziennie na wszystkie zabawy razem. Nie zostawiaj psa samego z piłką na długo, bo buduje się fiksacja, a pies reaktywny nie potrzebuje nowej fiksacji. Ty zaczynasz sesję, ty ją kończysz, a piłka między sesjami znika. I pogódź się z tym, że niektóre psy w ogóle nie mają popędu do piłki. Psu bez zainteresowania gonieniem ruchu lepiej służy praca węchowa i rozsypywanie jedzenia, i wolimy ci to powiedzieć, niż sprzedać piłkę.
Uczciwe podsumowanie
Zabawy nie naprawiają reaktywności. Naprawiają energię, na której reaktywność jedzie, a to umożliwia prawdziwy trening. Piłka pasterska to zabawa, którą proponujemy pierwszą, bo kontroluje ją przewodnik, nigdy nie kończy się ugryzieniem i jest cicha. Połącz ją z pracą na progu i planem, dobierz rozmiar do psa, a nie do popędu, i trzymaj sesje krótkie. Jeśli wybierasz rozmiar, przewodnik po rozmiarach to punkt wyjścia; wszystkie cztery rozmiary są w sklepie.