Een drijfbal introduceren: van het eerste snuffelen tot de eerste duw

Dog playing with a red CollieBall herding ball

De meeste honden pakken een drijfbal binnen een sessie of twee op. Sommige hebben een week nodig. Een enkeling kijkt ernaar alsof hij uit de ruimte is geland en loopt weg. Hoe de eerste dagen verlopen hangt minder af van de hond dan van hoe de bal wordt geïntroduceerd. Hier is de volgorde die werkt, wat je doet als het niet werkt, en hoe je van een hond die in de bal bijt een hond maakt die hem duwt.

Vóór de eerste sessie

Kies de juiste maat. Dat is het grootste deel van het werk. Een bal waar de hond zijn kaken omheen krijgt, wordt op dag één kauwspeelgoed; een bal die ze niet kan optillen, wordt geduwd. Meet bij de schoft en gebruik de maattabel. Zit je tussen twee maten in, ga dan omhoog.

Pomp hem helemaal op, zoals in de handleiding staat. Een stevige bal rolt recht, geeft haar niets om vast te pakken en beschermt de hoes. Lijkt de eerste rol te snel voor haar, begin dan op gras in plaats van lucht te laten ontsnappen.

Kies de plek. Ergens vertrouwds, afgesloten en met gras: de tuin, of een rustige omheinde hoek van het gebruikelijke park. Gras geeft de hond grip en de bal een verstandige snelheid. Heuvels, nat gras en open velden bewaar je voor later.

De eerste sessie, stap voor stap

  1. Laat haar onderzoeken. Leg de bal neer en loop weg. Laat haar snuffelen, eromheen lopen, hem negeren. Geen druk, niet naar haar toe duwen. Beloon elke interesse met rustige lof.
  2. Rol hem weg. Zodra ze ontspannen bij de bal is, rol je hem een paar meter van je af op een vrolijke toon, alsof hij ontsnapt. De meeste honden volgen. Prijs op het moment dat ze contact maakt met neus of lichaam.
  3. Doe het voor. Als ze niet weet wat ze ermee moet, duw de bal dan zachtjes met je voeten. Veel honden doen na. Een extra lekker snoepje tegen de zijkant van de bal trekt de neus erheen en levert per ongeluk de eerste duw op.
  4. Stop vroeg. Vijf tot tien minuten is ruim genoeg voor de eerste sessie. Stop terwijl ze nog geïnteresseerd is, niet als ze het al kwijt is. Dat is wat haar naar de volgende laat verlangen.

Als ze aarzelt

Sommige honden, vooral honden die wantrouwig zijn tegenover grote onbekende objecten, hebben de langzame versie nodig. Ga op de grond naast de bal zitten en laat haar op haar eigen voorwaarden naderen. Een paar dagen snoepjes bij de stilliggende bal, dan beweging. Toont ze na een paar korte sessies nog steeds geen interesse, probeer dan een andere plek waar ze nieuwsgieriger en zelfverzekerder is. Reageert ze sterk op alles wat groot en nieuw is, begin dan met een trainer in plaats van met een bal.

Als ze bijt in plaats van duwt

Dit is de vraag die we het vaakst krijgen, en het antwoord is bijna altijd een van deze drie.

  • De bal is te klein. Als ze hem kan grijpen en dragen, houdt geen training haar tegen. Ga een maat omhoog.
  • De bal is te zacht opgepompt. Een zachte bal vouwt en geeft haar iets om vast te pakken. Pomp hem volledig op.
  • Ze is overprikkeld. Te lange sessies laten een werkhond van duwen in razernij kantelen. Maak ze korter en stop terwijl ze nog beheerst is.

Met de juiste maat en druk kan een hond de hoes niet in een bijt-en-vasthoudpositie te pakken krijgen en moet ze neus en schouders gebruiken. Tandafdrukken op de hoes in de leerfase zijn normaal; daar is de hoes voor gebouwd, en ons artikel over wat er gebeurt als een drijfbal lek raakt legt uit wat hij wel en niet aankan.

Van spel naar commando's

Zodra ze uit zichzelf duwt, zet je woorden op wat ze al doet. Drie zijn genoeg om te beginnen:

  1. "Duw". Zeg het terwijl ze duwt, wijs naar de bal, prijs. Na een paar sessies wacht je met belonen op een bewuste, aanhoudende duw.
  2. "Links" en "rechts". Ga aan één kant van de bal staan en moedig haar aan hem naar de andere kant te duwen. Zeg het commando terwijl ze de goede kant op beweegt. Oefen beide richtingen.
  3. "Stop". Zeg het rustig, stap voor haar om de weg naar de bal te blokkeren en beloon de pauze. Dit is de rem, en het nuttigste dat je ooit aan een hond leert die dol is op een bal.

Vanaf hier kan het spel elke kant op groeien: pionnen om omheen te sturen, een lage doos of een zwemnoodle om overheen te stappen, een doel aan elk uiteinde van de tuin. Vindt ze de gestructureerde versie leuk, dan is Treibball de sport die precies hieromheen is gebouwd.

De hond lezen

Herdersrassen stoppen niet uit zichzelf. Let op zwaar hijgen, ijsberen, gapen of weglopen van de bal; dat zijn tekenen dat ze genoeg heeft of gestrest raakt, en de sessie moet eindigen of rustiger worden. Regelmatige pauzes en water tussen de rondes voorkomen de meeste problemen. Twee of drie sessies per week is een goed ritme voor de meeste honden, meer voor de jonge werkrassen die er de energie voor hebben.

Niet elke hond is een kandidaat. Platsnuitige rassen met ademhalingsproblemen, en honden die simpelweg niet geïnteresseerd zijn in bewegende objecten, zijn beter af met iets anders. Ons artikel over of een drijfbal de moeite waard is is eerlijk over voor wie hij geschikt is.

De korte versie

Juiste maat, helemaal opgepompt, vertrouwd gras, wegrollen, de eerste aanraking prijzen, na tien minuten stoppen. Een maat omhoog als ze hem grijpt, oppompen als ze hem vastpakt, korter als ze haar hoofd verliest. Dan "duw", "links", "rechts" en "stop" erbij. Alle vier de maten staan in de shop, en de binnenbal is los verkrijgbaar.